Afgelopen seizoen heeft uw geschiedschrijver met KiNG 1 tegen Venlo 1 gespeeld, in Venlo, in de tweede klasse. Ditmaal speelt uw geschiedschrijver met KiNG 2 mee, ook tegen Venlo 1, maar in Tilburg, in de vierde klasse. Is Tilburg dan minder goed dan Venlo, dat we hier in de vierde klasse spelen? Nee, gelukkig ligt het niet aan de stad, ons eerste kan gelukkig nog wel in de tweede klasse spelen. Venlo is op eigen verzoek teruggezakt naar de vierde klasse, gezien een aantal van hun spelers niet langer actief zijn. Kunnen we potten breken met ons tweede team tegen het verzwakte Venlo? 

De Venlonaren kwamen met de trein, maar helaas vond een van hen Tilburg mogelijk toch niet goed genoeg. Dat was de tegenstander van Stefan Hess, die voor het eerst voor ons zou spelen. Er werd nog geduldig gewacht, maar om 14.00 uur werd toch echt het eerste bordpunt van het seizoen genoteerd. Een honderd-procent nauwkeurigheid in de KNSB-competitie voor KiNG. "Respect."

Nu heeft uw geschiedschrijver net voordat hij dit verslag verder besloot af te schrijven, een mooie boekbespreking gekeken over De helaasheid der dingen (Ik had een leukere titel bedacht voor het verslag samen met Mika en Stefan, maar helaas, vergeten. Daarover later meer). Dat is een boek van Dimitri Verhulst en een van de thema’s die daarin voorkomt is het fatalisme. Fatalisme wil zeggen dat men aanneemt dat de mens geen invloed heeft op zijn lot. Wellicht kunnen we ook zo spreken over het verloop van deze wedstrijd.

In onnauwkeurige volgorde verliep de rest van de wedstrijd als volgt. “Ik kan wel een biertje drinken, want ik heb geen pion verloren,” waren de wijze woorden van Frank Vennix bij de bar. Zijn tegenstander had een betere zet gemist en daarna wist Frank af te ruilen naar een remise-eindspel. Mooi, alsof het zo moest worden dus.

Eric van Dongen ging de denktank in, zocht misschien wel wat kennis van een openingsboek in zijn hoofd, maar had zich al ergens eerder vergist door e6 te spelen waardoor hij niet zijn witveldige loper op een prettige manier kon ontwikkelen. Pijnlijk ging hij even later door zijn vlag, hard nadenkend waar het misging.

Met een mooi loper-offer wist Mika de Jong zijn tegenstander flink onder druk te zetten. Zijn tegenstander kon het weerleggen, maar deed dat niet en gaf Mika de kans om het af te maken. Maar de confettiregen voor de overwinning kwam er niet. Er wordt met een kwaliteit minder uiteindelijk nog gepoogd door te spelen, maar hij kwam er niet meer aan te pas.

Voor uw geschiedschrijver kan niet anders dan verwezen worden naar een Harry Potter-boek eigenlijk, maar hoe krijgen we dat voor elkaar? Niet heel moeilijk natuurlijk, want al de hele zomer was hij een 2000-plus rating aan het manifesteren. Alsof hij in het Droomorakel van Inigo Imago een methode heeft gelezen om zijn toekomst te voorspellen, wist hij, enigszins met de hulp van zijn tegenstander, te winnen. Zijn tegenstander nam ook goed de tijd en ging in tijdnood flink de mist in. Met de juiste berekeningen heeft hij nu deze magische grens doorbroken. "Stoppen op je hoogtepunt!"

Nog steeds slechts 2.5-2.5, alle kanten kan het op. Maar ja, met deze titel weet je het wel. Het ging van kwaad tot erger helaas. Maarten Werkhoven bracht het fatalisme perfect tot uitvoering. Hij wilde eigenlijk liever niet met zwart spelen, kwam desalniettemin okay te staan, gaf vervolgens een stuk weg, wat niet gezien werd, maar zonder al te veel geloof werd er door gespeeld. Hij verloor wat pionnen en daarna nog een kwaliteit. We kunnen beter, maar helaas.

Het mooie aan het tijdstip waarop dit verslag geschreven wordt, is dat er soms een liedje op gezet wordt dat perfect aansluit op een schaakpartij. Dan kan het Oya Lélé zijn maar in dit geval kwam het nummer Slaap Lekker van Diggy Dex en Eva de Roovere op. Tekstueel is Eva best wel goed. “Ik had een tijdje niks te doen, Het was vroeg in het seizoen, Zo van alles mag en niks moet", zo begint een van de coupletten. Youri Gerritse had dat gevoel mogelijk ook. Vroeg in het seizoen, alles mag en niks moet, en dan ook nog een tijdje niks aan schaken gedaan. Door een mooie truc verloor hij een pion, maar daar trok hij zich niets van aan, ging op zoek naar tegenspel en vond het. Hij kwam dan ook in een gelijk eindspel terecht, maar wel met een zwakke pion. Alsof hij in slaap gesust werd door het lied, ging het daarna alsnog hard bergafwaarts.

Een van de laatste boeken die geluisterd is door uw geschiedschrijver is De Grote Schoonmaak van Rob van Essen. Het absurdisme van dit boek is soms ook wat je zoekt in de stellingen van Bart van den Berg. De vraag is, hoe hou je je vast aan je eigen waarheid als niemand je gelooft? Je probeert met mooie zetten een doorbraak te forceren, kansloos denken toeschouwers, maar jij gelooft erin. Jij denkt dat je zetten wél correct zijn, dat je je tegenstander aan het inpakken bent. Maar ergens diep van binnen, besef je: dit kan niet waar zijn, toch? Je vindt geen beslissende zet, maar je blijft proberen de rest ervan te overtuigen dat ondanks alles, de meeste zetten deugen. Maar helaas, niet vandaag. Vandaag is je lot beslist, nog voordat je het beseft. Een kwaliteit en twee pionnen achter, dat is wat veel. 2.5 - 5.5

Ondanks dit verlies, hebben we wel bordpunten gespaard. Met deze bordpunten zijn we naar de Spaarbank gegaan, hebben we vervolgens nog een barcode gescand en hebben we de titel voor het verslag bedacht. Maar wat was de titel nou? Het lot zal wel anders bepaald worden voor nu of toch een barcode te veel gescand? Suggesties zijn welkom voor de volgende keer, wie weet zit de bedachte titel er tussen.

De uitslagen: